ป้าจางเห็นหลี่เนี่ยนฝาน แววตาก็ปรากฏเสี้ยวความหวังขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รีบร้อนตอบ “คุณชายหลี่ เจ้ามีความสามารถ ช่วยนานนานด้วยเถิด นางถูกปีศาจจับไปแล้ว”
“นานนานถูกปีศาจจับไป?”
ใจของหลี่เนี่ยนฝานพลันเย็นวาบ เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกกังวล
ในสมองของเขามีภาพของเด็กผู้หญิงน่ารักสดใสคนหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างอดไม่ได้
เขาจดจำนานนานได้แม่น เด็กหญิงเกล้าเปียเล็กๆ สองเส้น ทุกครั้งที่เห็นตนก็จะเอ่ยเรียกว่าพี่ชายอย่างว่าง่าย เด็กนั้นเป็นเทวดาตัวน้อยโดยธรรมชาติ ทำให้คนล้วนแต่เอ็นดู
“ป้าจางท่านเลอะเลือนไปแล้ว ถึงแม้คุณชายหลี่จะมีความรู้ความสามารถเหลือล้น แต่เขาก็เป็นเพียงปุถุชน ท่านให้เขาไปก็เท่ากับทำร้ายเขาไม่ใช่หรือ?”
“ข้าว่าอย่าเพิ่งรีบร้อน มีผู้บำเพ็ญเซียนสามคนขึ้นเขาไปแล้วไม่ใช่หรือ ต้องช่วยนานนานได้แน่”
“สามคนนั้นท่าทางองอาจ มองดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา นานนานต้องไม่เป็นไร”
“เฮ้อ นี่มันอะไรกัน ปีศาจกล้าเข้ามาก่อเรื่องในเมืองเชียว”
ผู้คนถกเถียงกันไปต่างๆ นานา แม้จะมีใจอยากช่วย แต่ก็ไร้ความสามารถ
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยปากว่า “ป้าจาง ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้าจะไปช่วยท่านหา ต้องพา
