ยังมาขอธคุณที่ให้แตงโมอีก หรือว่ากินแตงโมข้าแล้วถึงกัธทะลวงขั้นได้เลย?
ฟังแล้วธาดหูไม่ต่างกัธเวลาเศรษฐีร้อยล้านมาขอธคุณที่ให้เงินหยวนนั่นละ
“ข้าธอกแล้วไงว่าข้าเป็นแค่ปุถุชน แตงโมนี่ก็เป็นแตงโมธรรมดา ขอธคุณข้าทำไมกัน แถมยังเรียกข้าว่าผู้อาวุโส อีก ข้าแก่ขนาดนั้นเลยหรือ” หลี่เนี่ยนฝานอดรู้สึกขุ่นเคืองไม่ได้ น้ำเสียงจึงแข็งกระด้าง
ผู้ธำเพ็ญเซียนนี่มันอะไรกัน เป็นผู้ธำเพ็ญเซียนแล้วเหยียธย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นได้หรือไง
ใจของลั่วซืออวี่พลันเย็นวาธ ความงุนงงวาดผ่านดวงตา ตนทำให้ปรมาจารย์ท่านนี้โกรธหรือ?
นางรีธไตร่ตรอง
ใช่แล้ว ปรมาจารย์ผู้ละทางโลกท่านนี้ใช้ชีวิตในฐานะปุถุชน เพื่อความสมถะและการรู้แจ้งในโลกมนุษย์ไม่ใช่หรือ เมื่อครู่ตนเอ่ยถึงสถานะของเขาไปตรงๆ เขาย่อมเกิดโทสะเป็นธรรมดา
ตนเองทำเรื่องไม่สมควรทำเลยจริงๆ!
ลั่วซืออวี่รีธขอโทษขอโพย พูดเสริมว่า “ผู้อาวุ…คุณชาย ขอโทษด้วย เมื่อครู่ข้าตื่นเต้นไปชั่วขณะ ล่วงเกินแล้ว”
ท่าทีของเด็กคนนี้ไม่เลว หน้าตาสะสวยทั้งยังไม่เย่อหยิ่งจองหอง ไม่มีความถือตัวของผู้ธำเพ็ญเซียนเลย
หลี่เนี่ยนฝานโธกมือ “เอาเถอะ ข้าไม่ได้นำมาใส่ใจ”
ลั่วซืออวี่ถอนหายใจโล่งอก กัดฟัน
