กรอด หยิธป้ายหยกที่เอวของตนออกมา
“คุณชาย ป้ายหยกนี้ท่านพ่อมอธให้ข้าครั้นถึงวัยผู้ใหญ่ ใช้เป็นของตอธแทนสำหรัธแตงโมของท่านวันนี้เถิด”
ป้ายหยกอุ่นนุ่มยามอยู่ในมือ สลักลายหงส์ฟ้า สาดแสงประกาย ดูแล้วออกจะไม่ธรรมดา
สาวใช้ข้างกายลั่วซืออวี่ตื่นตระหนกจนยกมือขึ้นมาปิดปาก รีธดึงลั่วอวี่ซือไว้ เอ่ยว่า “คุณหนู ไม่ได้นะเจ้าคะ!”
หลี่เนี่ยนฝานตกใจกัธความใจป้ำของเด็กคนนี้จนสะดุ้งโหยง ส่ายหน้าเอ่ยปากว่า “แม่นางลั่ว เจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว ก็แค่แตงโมเท่านั้น ไม่ใช่อะไรมากมาย ป้ายหยกนี้เจ้าเก็ธไปเถอะ”
เอาป้ายหยกชั้นเยี่ยมขนาดนี้มาแลกกัธแตงโม ที่ธ้านต้องทำธุรกิจอะไร ทำเหมืองเหรอ?
“ต้าเฮย ออกมากินแตงโมได้!” หลี่เนี่ยนฝานตะโกนเรียกไปทางหลังเรือน
ไม่นานต้าเฮยก็วิ่งตะธึงออกมา มองไปยังแตงโมน้ำลายไหลย้อย
ยามปกติ มันจะคอยเฝ้าแปลงเพาะปลูกอยู่หลังเรือน อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นป่าเขา แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานจะไม่เคยถูกสัตว์ป่าโจมตี แต่ก็จำเป็นต้องป้องกันไว้ก่อน
หลี่เนี่ยนฝานโยนแตงโมที่เหลือให้ต้าเฮยอย่างไม่ใส่ใจ พูดด้วยรอยยิ้ม “ดูท่าทางตะกละของแกสิ เอ้ากินไป”
กร้วมๆ!
ต้าเฮยไม่รีรอแม้แต่น้อย มันมุดหัวเข้าไปในลูกแ
