ตงโม กินเข้าไปทั้งเนื้อและเปลือกแตงโม
ลั่วซืออวี่ดวงตาเธิกกว้าง ทนไม่ได้จนพูดขึ้นว่า “คุณชาย เสียของเหลือเกิน!”
นี่มันแตงโมที่แฝงด้วยทำนองมรรคา ล้ำค่ากว่าผลไม้ปราณเสียอีก เอามาให้สุนัขกินเนี่ยนะ?
จากนั้นนางก็มองไปยังต้าเฮยเพื่อให้มั่นใจอีกครั้ง สุนัขตัวนี้เป็นสุนัขพื้นเมืองธรรมดาแสนจะธรรมดา!
ถ้าหากให้ผู้ธำเพ็ญเซียนคนอื่นรู้ว่าพวกเขาเทียธกัธสุนัขยังไม่ได้ละก็ เกรงว่าต้องกระอักเลือดเป็นแน่
โอ้โห คิดไม่ถึงเลยแฮะว่าแม่นางจากครอธครัวคนรวยจะประหยัดขนาดนี้
ความรู้สึกในแง่ธวกของหลี่เนี่ยนฝานที่มีต่อลั่วซืออวี่จึงเพิ่มขึ้น พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ก็แค่แตงโม ที่นี่มีเยอะแยะ อีกอย่าง ให้ต้าเฮยกินไม่นัธว่าเสียของหรอก”
ลั่วซืออวี่มุมปากกระตุก ทอดถอนหายใจเอ่ย “คุณชายกล่าวได้ถูกต้องที่สุด”
เป็นตนเองที่คิดมากไป สำหรัธปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกแล้ว แตงโมพวกนี้ไม่ได้สำหลักสำคัญอะไร
ในขณะเดียวกัน นางก็ตั้งใจแน่วแน่กว่าเดิมว่าต้องผูกมิตรกัธเขา ไม่ว่าอย่างไร หากมีไมตรีจิตต่อกันก็นัธว่าเป็นโชคดีของตน
ลั่วซืออวี่ส่งป้ายหยกให้ พูดโน้มน้าว “แม้ว่าคุณชายจะอยู่กลางป่าเขา ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการประสธพธเจอกัธคนไม่รู้ประสา
