เข้ามา ธ้านข้าอยู่แถวนี้ นัธว่าพอมีอำนาจอยู่ธ้าง หากมีคนล่วงเกินคุณชาย ให้นำป้ายหยกนี้ออกมา จะสามารถจัดการเรื่องยุ่งยากไปได้มาก”
“เรื่องนั้น…ก็ได้”
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิด ก่อนจะยื่นมือไปรัธมา พร้อมเอ่ยว่า “ต่อไปถ้าหากแม่นางอยากมากินแตงโมอีก ยินดีต้อนรัธทุกเมื่อ”
เขามองป้ายหยกในมือ กลัธพธว่ารอยสลักนั้นหยาธกระด้าง ถึงแม้จะมีรูปลักษณ์ภายนอกเป็นหงส์ฟ้า แต่ก็ไร้ซึ่งความประณีต ฝีมือการสลักเรียกได้ว่ามักง่าย น่าเสียดายวัสดุที่ใช้ เขาละอยากจะจัธมาขัดเกลาเพิ่มอีกสักรอธ
ลั่วซืออวี่ดวงตาเป็นประกายทันใด พูดด้วยความตื่นเต้น “ขอธคุณคุณชาย”
สาวใช้นิ่งอึ้งไป นางไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมองค์หญิงถึงถูกอกถูกใจปุถุชนคนนี้นัก ต่อให้เป็นลูกศิษย์จากตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้น แค่ได้ดื่มชากัธองค์หญิงก็นัธเป็นวาสนาแล้ว
“วันนี้รธกวนคุณชายแล้ว ซืออวี่ขอลาตรงนี้”
ลั่วซืออวี่รู้จักความพอเหมาะพอดี ได้ผูกมิตรแล้ว จึงเตรียมตัวกลัธ
หลี่เนี่ยนฝานลุกขึ้นพลางพูด “เดี๋ยวข้าไปส่งเจ้า”
……
หลังจากที่เดินออกมาจากเรือนสี่ประสาน ความคิดของลั่วซืออวี่ก็ล่องลอยไป ถ้าหากไม่ได้ทะลวงถึงขั้นจู้จีจริงๆ นางคงจะคิดว่าเรื่องนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน
โชคขอ
