เป็นคนธรรมดาท่องเที่ยวไปบนโลกมนุษย์ หรือว่าวันนี้นางจะได้พบแล้ว?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นางก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ในใจกังวลสุดขีด ทั้งตื่นเต้นทั้งอกสั่นขวัญแขวน
หลี่เนี่ยนฝานพาพวกนางเดินเข้าไปในศาลา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่นางทั้งสอง นั่งเถิด”
“อ๋า? ก็ได้” ลั่วซืออวี่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไร
นางลอบมองสำรวจพื้นที่โดยรอบ ก็เห็นว่ามีฉินยาววางอยู่กลางเรือน จึงเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “คุณชายชอบเครื่องดนตรีหรือ”
“เล่นยามว่างเฉยๆ น่ะ” หลี่เนี่ยนฝานตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ลั่วซืออวี่พยายามสานสัมพันธ์กับคนที่อาจเป็นปรมาจารย์ผู้นี้ รีบร้อนเอ่ยว่า “ข้ามีเพื่อนคนหนึ่ง ศึกษาศาสตร์ด้านดนตรีมาหลายปี ครั้งหน้าข้าพานางมาแลกเปลี่ยนความรู้กับคุณชายดีกว่า”
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือยิ้มขื่น “ช่างเถอะ ข้ารู้แค่หางอึ่งก็เท่านั้น”
ลั่วซืออวี่เป็นผู้ฝึกเซียน เป็นไปได้มากถึงแปดเก้าส่วนที่เพื่อนของนางก็เป็นผู้ฝึกเซียนเช่นกัน แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานจะมีสมญานามเทพดนตรีแขวนประดับไว้ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่กล้าแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องเครื่องดนตรีกับผู้ฝึกเซียนหรอก
ใครจะไปรู้ล่ะว่าสิ่งที่เรียกว่าแลกเปลี่ยนความรู้ที่ว่าของผู้ฝึกเซ
