ียนจะเป็นการปล่อยคลื่นเสียงออกมาหรือเปล่า ถ้าเกิดเขาถูกคลื่นกระแทกตายขึ้นมาก็แย่น่ะสิ
ในตอนนั้นเอง เสี่ยวไป๋ก็ยกแตงโมมาแล้ว ทั้งยังใช้มีดหั่นผักหั่นแตงโม ยื่นให้ตรงหน้าพวกนาง “ค่อยๆ ทานนะครับ”
ลั่วซืออวี่ประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของอาวุธวิญญาณนี้อีกครา นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ออกจะแปลกตาแล้ว ก็ไม่ได้ต่างจากคนจริง
สิ่งที่ใส่ไว้ในอาวุธเซียนคงจะเป็นสิ่งที่มีพลังสูงอันดับต้นๆ
“แม่นาง ทานเถอะ”
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยขึ้น ส่วนตนเองก็หยิบแตงโมขึ้นมากิน
แสงอาทิตย์ยามบ่ายออกจะแรงแยงตา บวกกับที่เพิ่งกินอาหารกลางวันเสร็จ กำลังคอแห้งอยู่พอดี กินแตงโมสักหน่อยทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น
เมื่อลั่วซืออวี่เห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานกินอย่างสำราญใจ ก็หยิบแตงโมขึ้นมากินหนึ่งชิ้นอย่างอดไม่ได้
สำหรับนางแล้ว แตงโมเป็นของที่สุดแสนจะธรรมดา นางเป็นถึงองค์หญิง ของที่กินย่อมเป็นน้ำปราณผลไม้เซียน ยอดสุราธาราหยก แตงโมนั้นเป็นเพียงของที่ปุถุชนกิน นางไม่ชอบเอาเสียเลย
ทว่าในตอนนี้นางไม่อาจหักหน้าปรมาจารย์ลึกลับท่านนี้
“เอ๊ะ? เนื้อในของแตงโมงามมาก ราวกับผลึกอัญมณีสีแดงก็ไม่ปาน ส่องแสงเจิดจรัส แตกต่างกับแตงโมที่เคยเห็นราวฟ้ากับเหว
