”
หลังจากที่ลั่วซืออวี่พินิจพิจารณาดูแล้ว ก็แอบรู้สึกตกใจ จึงอ้าปากกัดเข้าไปหนึ่งคำ
กร้วม
กรอบมาก!
หวานมาก!
น้ำแตงโมฉ่ำไหลจากริมฝีปากและฟันเข้าไป เย้าแหย่ปลายลิ้นดุจเด็กเล่นซน
ทันใดนั้นเอง กลิ่นหอมจรุงก็กระจายไปทั่วต่อมรับรส ทำให้ลั่วซืออวี่เกือบร้องออกมา
อร่อย อร่อยมากเลย!
นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าแตงโมจะอร่อยขนาดนี้ นี่ต้องไม่ใช่แตงโมธรรมดา!
อึก
น้ำแตงโมไหลลงไปตามคอของนาง ชำระล้างหลอดอาหาร แต่ผ่านไปชั่วครู่เดียว นางก็รู้สึกว่าของเหลวนี้ก็ถึงกับเปลี่ยนรูปเป็นอากาศ แผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย!
นี่มัน…พลังปราณ?
นางอดไม่ได้จึงกัดเข้าไปอีกคำ ครั้งนี้กัดไปคำใหญ่
รสชาติอร่อยสดชื่น ในขณะเดียวกันพลังปราณระลอกใหญ่ก็ทะลักเข้าปาก กำจายอยู่ในท้อง
พลังปราณ เป็นพลังปราณจริงๆ ด้วย!
ลำพังพลังปราณเพียงคำเดียวนี้ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผลไม้ปราณธรรมดาเลย!
กร้วมๆ!
นางหยุดไม่ได้ รสชาติล้ำเลิศกอปรกับพลังปราณเข้มข้นทำให้นางสูญเสียความสามารถในการขบคิด ตอนนี้ในสมองของนางมีเพียงสิ่งเดียว นั่นก็คือกิน กิน!
ไม่นาน แตงโมชิ้นแรกก็ลงท้องไป ตามมาด้วยชิ้นที่สอง ชิ้นที่สาม
หลังจากหลี่เนี่ยนฝานกินแตงโมไปสองชิ้น ก็น
