แอ๊ด!
ปู้ฟางผลักประตูสัมฤทธิ์ของร้านอาหารหมอกเมฆาออก
หลังจากที่ชายหนุ่มกลับมาถึงร้านแล้วเปิดประตู สายตาสีดำสนิทคู่หนึ่งก็มองมาที่เขาอย่างต้อนรับ เสี่ยวโยวนั่งอยู่ในร้านอาหารขณะมองเขาด้วยสีหน้ากระตือรือร้น
เจ้าดำนอนหลับสนิทอยู่ใต้ต้นตื่นรู้ทางห้าสาย สุนัขอ้วนตัวนี้ชื่นชอบการนอนหลับตอนไม่มีอะไรทำ และการที่มันยังคงหลับอยู่ตอนที่ปู้ฟางกลับมานั้นก็ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาของเสี่ยวโยวเป็นประกายเมื่อเห็นปู้ฟางเดินเข้ามาในร้าน
“ปู้ฟาง ข้าหิวแล้ว” เสี่ยวโยวอ้าปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเย่อหยิ่ง
ปู้ฟางตะลึงกับคำพูดของอีกฝ่ายไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าให้นางอย่างเรียบเฉย แล้วหมุนตัวเดินไปทางห้องครัว หลังจากนั้นไม่นานนัก กลิ่นหอมหวานก็โชยออกมาจากในห้องครัว
ขณะที่ปู้ฟางกำลังทำอาหาร ชายหนุ่มก็นึกถึงอาหารที่จะทำในการแข่งขันรอบคัดออกวันพรุ่งนี้ด้วย เขาควรทำอะไรดี
ปู้ฟางรู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถใช้เต้าหู้เหม็นได้อีกต่อไป เพราะเขาเคยวางแผนเอาไว้ว่าจะใช้มันไปตลอดการแข่งขัน แม้ว่ามันจะมีกลิ่นเหม็นแต่รสชาติกลับอร่อยมาก ความแตกต่างกันอย่างสุดขั้วระหว่างกลิ่นและรสชาติทำให้ปู้ฟางอยากทำอาห
