กกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างเฉยเมย จากนั้นร่างกายของนางก็เริ่มพร่าเบลอแล้วหายตัวไป
เจ้าดำที่อยู่ในร้านอาหารทำจมูกฟุดฟิด ก่อนจะลืมตาที่สะลึมสะลือขึ้นแล้วมองดูเสี่ยวโยวที่เพิ่งกลับขึ้นไปยังเรือยมโลก จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงของบุรุษที่ฟังดูอ่อนโยน “เจ้าจัดการทุกคนเลยหรือ”
เสี่ยวโยวสะดุ้ง แต่ก็หันไปมองเจ้าดำแล้วพยักหน้าให้
“พอมีเจ้าอยู่ที่นี่ด้วย ชีวิตของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ก็เรียบง่ายขึ้นมาก มันจะดีสักแค่ไหนกันเล่าหากเจ้าเป็นซี่โครงเนื้อซอสเปรี้ยวหวานให้ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ด้วย”
หญิงสาวจากยมโลกอ้าริมฝีปากแดงก่ำของตนเองแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกลับขึ้นไปบนเรือยมโลก
“แม่สาวน้อยเอ๋ย…” เจ้าดำกลอกตามองนางก่อนจะกลับไปนอนต่อ
…
วันรุ่งขึ้น ปู้ฟางตื่นขึ้นมาเพราะเสียงคร่ำครวญอย่างน่าเวทนาที่ฟังดูราวกับเป็นเสียงร้องของสุกรซึ่งถูกนำไปยังโรงฆ่าสัตว์ก็ไม่ปาน เขานั่งตัวตรงอยู่บนเตียงพลางขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือ ก่อนจะมองไปรอบๆ อย่างงุนงง
เกิดอะไรขึ้น
เขาลุกขึ้นจากเตียงแล้วมองออกไปทางหน้าต่าง สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงเศษซากอิฐและร้านขายโอสถทิพย์ที่ถูกทำลาย รวมถึงกลุ่มเจ้าของร้านโอสถทิพย์ที่คุกเข่าร้อง
