เลือดหยดนี้กระเซ็นมาจากตัวของหญิงสาวคนนี้หรือ แล้วทำไมนางถึงมีเลือดเล่า นางไปทำอะไรมากันแน่ หนานกงหวั่นรู้สึกคลางแคลงใจ พลางมองเสี่ยวโยวที่สยายผมไว้ด้านหลังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หนานกงหวั่นรู้สึกว่าหญิงสาวที่เย่อหยิ่งคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่คิด ไม่ใช่แค่เพราะหนานกงอู๋เชวียหวาดกลัวนาง แต่พลังรัศมีที่แผ่ออกมาจากผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้หัวใจของหนานกงหวั่นสั่นระรัว
หลังจากเสี่ยวโยวจัดผมตนเองเรียบร้อยแล้ว นางก็เงยหน้าขึ้นมองหนานกงหวั่น นางดูงุนงงและสงสัยว่าหนานกงหวั่นจ้องมาที่ตนทำไม แต่ก็ไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้ามากนัก นางหันตัวพลางเดินไปใกล้ห้องครัว แล้วมองเข้าไปด้านในด้วยสายตาคาดหวัง
นางรู้ว่าตอนนี้ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว
หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมกรุ่นก็โชยออกมาจากห้องครัว
หนานกงหวั่นนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสง่างาม ไขว้ขาเรียวยาวเผยให้เสน่ห์ของหญิงสาวที่โตเต็มวัย
เสี่ยวโยวที่แทบอดรนทนไม่ได้นั่งอยู่ข้างๆ หนานกงหวั่น พลางหันไปมองทางห้องครัวอยู่บ่อยครั้ง นางเป็นคนที่ชอบกินจริงๆ
สิ่งที่ทำให้หนานกงหวั่นตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ จู่ๆ สุนัขสีดำก็มานั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนาง สุนัขตัวนี้วางอุ้
