หนานกงอู๋เชวียฮัมเพลงขณะเดินผ่านสวนของตระกูลหนานกง ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ ทางเดินในสวนแห่งนี้คดเคี้ยวอยู่หลายจุด แต่สภาพแวดล้อมนั้นช่างยอดเยี่ยม ที่นี่มีต้นไม้นานาชนิด เมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงลงมาบนใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้น ทำให้ดูเหมือนมีเศษทองคำส่องประกายแวววาวอยู่เต็มพื้นดิน
ทันใดนั้นหนานกงอู๋เชวียก็หยุดส่งเสียงในลำคอ ร่างกายของเขาสั่นเทาราวกับถูกฟ้าผ่า
“เดี๋ยวก่อนนะ… ข้าลืมอะไรไปหรือเปล่า ยายเด็กเสี่ยวหวั่นไปที่ร้านอาหารของสหายปู้ไม่ใช่หรือ อย่างนั้นนางก็ต้องเจอกับหญิงสาวที่น่ากลัวคนนั้นน่ะสิ” หนานกงอู๋เชวียครุ่นคิด ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเป็นห่วงหนานกงหวั่นขึ้นมา
เขารู้ดีว่าหญิงสาวจากยมโลกคนนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด เมื่อใดก็ตามที่เขานึกถึงพลังกดดันน่าสะพรึงกลัวที่บังคับให้เขาต้องนอนลงอย่างไม่อาจขยับเขยื้อนตัวได้ หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
หากเสี่ยวหวั่นทำตัวไม่รู้จักกาละเทศะแล้วไปยั่วโมโหผู้หญิงคนนั้นแล้วละก็… ผลที่ตามมาคงจะแย่เกินกว่าที่จะคาดเดาได้
เขาเริ่มปวดเศียรเวียนเกล้ากับความกังวลในเรื่องนี้
ก่อนหน้านี้เขามัวแต่คุยโม้โอ้อวดต่อหน้าหนานกงหวั่น จนลืมบอกเรื่องสำคัญเรื่
