องนี้กับนางไป “ยายเด็กน้อย ขอให้เจ้าปลอดภัยแล้วกันนะ!”
ตอนนี้ไม่มีเรื่องใดที่ทำให้หนานกงอู๋เชวียรู้สึกวิตกได้เท่าปัญหานี้อีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงหันหลังกลับแล้วรีบวิ่งออกจากสวนไป ชายหนุ่มเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็วเพราะรู้สึกเป็นห่วงหนานกงหวั่น
“ท่านประมุข ท่านเจ้าเมืองเรียนเชิญท่านไปที่จวนของเขาเพื่อปรึกษาหารือถึงเรื่องสำคัญบางอย่างขอรับ”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านประตูเข้ามาเห็นหนานกงอู๋เชวีย เขาจึงโบกมือขึ้นแล้วพูดเรื่องคำเชิญ
“ตอนนี้ข้าไม่ว่าง ขอเลื่อนไปก่อน” หนานกงอู๋เชวียรีบวิ่งออกไปโดยไม่รีรอแม้แต่น้อย ผู้อาวุโสคนนั้นแทบไม่ได้ยินคำพูดบางคำ หนานกงอู๋เชวียก็พุ่งตัวมาทางเขาแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
เลื่อนไปก่อนหรือ แล้วข้าจะเลื่อนมันได้อย่างไรกันเล่า
ผู้อาวุโสคนนั้นหมดคำพูด “ทันทีที่ท่านเจ้าเมืองส่งคนมาเชิญท่าน ท่านกลับปฏิเสธหน้าที่ของตนเองแล้ววิ่งจากไป มิหนำซ้ำท่านยังต้องการให้ข้าช่วยเลื่อนนัดออกไปอีกด้วย…”
หนานกงอู๋เชวียก็ยังคงเป็นหนานกงอู๋เชวียคนเดิม ตอนนี้เขายังทำตัวไม่น่าเชื่อถือเหมือนเมื่อก่อนเปี๊ยบ
…
หนานกงหวั่นที่จิตใจสงบลงแล้วยิ้มออกมาพลางมองปู้ฟาง ก่อนจะพูดขึ้น “เถ้าแก่ปู้ ข้าจะตอบแทนเจ
