งอู๋เชวียเห็นนาง หัวใจของเขาก็หล่นวูบ
ผู้หญิงคนนี้ช่าง… น่ากลัวเหลือเกิน!
อย่างไรก็ตามในเมื่อตอนนี้นางอยู่ในร้านอาหารของเถ้าแก่ปู้ นางก็ควรทำตัวให้ดีกว่านี้สิ หนานกงอู๋เชวียถอนหายใจยาว
ทว่าก่อนที่ชายหนุ่มจะผ่อนลมหายใจออกทางจมูกจนหมด เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อได้ยินหนานกงหวั่นพูดขึ้น
“เถ้าแก่ปู้ ผู้หญิงคนนี้กินอาหารของลูกค้าอย่างไร้มารยาท เจ้าควรพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อยไม่ใช่หรือ บริกรเช่นนี้ต้องทำลายชื่อเสียงของร้านอาหารเจ้าอย่างแน่นอน เจ้าควรจะไล่นางออก”
ทันทีที่หนานกงหวั่นพูดเช่นนั้น…
ปู้ฟางก็ตกตะลึง เสี่ยวโยวผงะไป แม้แต่เจ้าดำที่กำลังหาวอย่างเกียจคร้านยังตะลึงงัน
หนานกงอู๋เชวียหัวใจหล่นวูบ รู้สึกเหมือนเข่าของตนเองอ่อนแรงลง
“น้องสาวข้า… เจ้าช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่เจ้ากำลังพูดถึงนั้นน่ากลัวเพียงใด”
หัวใจของหนานกงอู๋เชวียตกไปอยู่ตาตุ่ม ก่อนจะมองเสี่ยวโยวอย่างหวาดผวา
เป็นไปตามคาด หญิงสาวผมดำยาวคนนั้นหยุดกิน แถอนมือออกจากชามอาหาร ก่อนจะตวัดสายตามามองหนานกงหวั่นเขม็ง
