ยู่ ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ชอบเพียงซี่โครงเนื้อซอสเปรี้ยวหวานเท่านั้น ข้าไม่กินอาหารธรรมดาสามัญเช่นนั้นหรอก”
ผู้หญิงคนนี้ตะกละยิ่งกว่าเจ้าดำเสียอีก
เสี่ยวโยวกินซุปพระกระโดดกำแพงชามนี้ไปเรื่อยๆ พลางเดินไปทางหนานกงหวั่น เมื่อเดินไปถึง นางก็ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงกินอาหารในชามต่อ
หน้าอกของหนานกงหวั่นกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความขุ่นเคือง แต่ภาพที่เห็นกลับดูค่อนข้างเย้ายวนอารมณ์ ใบหน้าที่งดงามของนางซีดเผือดด้วยความโกรธแค้น
“เจ้า…”
“น้องพี่!”
ขณะที่หนานกงหวั่นกำลังจะกระโจนออกไปอย่างแค้นเคือง จู่ๆ เสียงตะโกนก็ดังมาจากด้านนอกร้าน
ทั้งหนานกงหวั่นและปู้ฟางต่างตกตะลึงกับเสียงนั้น แม้แต่เสี่ยวโยวที่ยังคงกินอย่างมูมมามก็ยังต้องเงยหน้าขึ้นมองเช่นกัน
เกิดอะไรขึ้น
พวกเขามองหนานกงอู๋เชวียที่กำลังวิ่งมาทางร้านอาหารหมอกเมฆาพร้อมอ้าแขนกว้างและมีสีหน้าทุกข์ใจ
เมื่อหนานกงอู๋เชวียวิ่งเข้ามาแล้วเห็นว่าหนานกงหวั่นกำลังจ้องมองตนราวกับเป็นคนเสียสติ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและผ่อนคลาย ตราบใดที่นางปลอดภัยก็ไม่เป็นไร
หนานกงอู๋เชวียหันหน้าไป ทันใดนั้น เขาก็เห็นว่าเสี่ยวโยวกำลังกินพระกระโดดกำแพงเสียงดังมูมมาม
เมื่อหนานก
