ทิพย์ของตนเอง มันดูทรุดโทรมเพราะไม่มีคนดูแลร้านเป็นเวลานาน ตอนนี้ทั้งร้านถูกฝุ่นหนาปกคลุมไปทั่ว
นางเอื้อมมือไปจับตัวร้าน ทำให้ฝุ่นจำนวนมากฟุ้งเข้าหานาง
หญิงสาวไอออกมาเมื่อไม่อาจทนทานฝุ่นเหล่านี้ได้
“เอาเถอะ… คืนนี้ข้าจะหาคนมาทำความสะอาดและจัดระเบียบที่นี่ แต่ตอนนี้ข้าต้องไปกินอาหารที่ร้านของเถ้าแก่ปู้ก่อน” หนานกงหวั่นสะบัดผมสีแดงของตนเองไปมา ก่อนจะก้าวขาเรียวยาวไปยังร้านอาหารของเถ้าแก่ปู้
วันนั้นหนานกงหวั่นมาถึงตอนสายมากแล้ว จึงมีลูกค้าอยู่ในร้านไม่มากนัก คนส่วนใหญ่กินอิ่มกันแล้ว และกำลังเดินออกจากร้านไปด้วยความอิ่มหนำสำราญ
“หึๆ เทพธิดาจอมเยือกเย็นที่ร้านของเถ้าแก้ปู้ช่างงดงามจริงๆ ข้าไม่เคยพบเจอหญิงสาวที่สะสวยขนาดนี้มาก่อนเลย…”
“เจ้าพูดจาไร้สาระอะไรกัน เทพธิดาหนานกงของพวกเราก็ไม่ได้แย่ไปกว่านางเลยไม่ใช่หรือ”
“เจ้าจะรู้อะไรเล่า นิสัยของเทพธิดาหนานกงนั้นแย่ยิ่งกว่าหญิงงามของเถ้าแก่ปู้อยู่มากโข”
…
บทสนทนาของลูกค้ากลุ่มนั้นทำให้หนานกงหวั่นตัวแข็งทื่อ
ริมฝีปากแดงก่ำของนางที่ถูกผ้าคลุมบังเอาไว้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง
“หญิงงามของเถ้าแก่ปู้เช่นนั้นหรือ น่าสนใจยิ่งนัก… ข้า
