า
“ไม่ใช่แค่หนานกงเสวียนเฮ่อเท่านั้นที่ตาย หนานกงเสวียนอิงก็ตายแล้วเช่นกัน ส่วนหนานกงเสวียนหูนั้น ข้าได้หักแขนหักขาของเขาจนพิการ และชิงตระกูลหนานกงของพวกเรากลับคืนมาจนได้” หนานกงอู๋เชวียเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ เขาเชิดศีรษะขึ้นสูงราวกับเป็นไก่ตัวผู้ที่หยิ่งผยอง
หนานกงหวั่นมองพี่ชายของตนเองด้วยสายตาประหลาดใจ นางรู้จักตัวตนของหนานกงอู๋เชวียเป็นอย่างดี บุคลิกที่ราวกับเป็นตัวตลกของเขาเปลี่ยนไปเพราะเหตุการณ์ที่เขาประสบพบเจอมาเช่นนั้นหรือ
หากเป็นเช่นนั้น มันก็ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองจริงๆ
“อ้อ จริงสิ เสี่ยวหวั่น ไอ้หมาแก่หนานกงเสวียนเฮ่อจัดงานหมั้นหมายให้เจ้ากับใช่ไหม ไม่ต้องห่วงไป ไอ้หน้าสาวมู่เฉินเฟิงตายไปในดินแดนเร้นลับแล้ว ดังนั้นตอนนี้ เจ้าก็ไม่ถูกผูกมัดกับใครทั้งนั้น” หนานกงอู๋เชวียเอ่ยพร้อมยิ้มให้
เมื่อหนานกงหวั่นได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่งามของนางก็เปล่งประกายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“จริงหรือ มู่เฉินเฟิงตายไปแล้วจริงๆ หรือ”
“จริงสิ เหตุการณ์ไม่คาดฝันในดินแดนเร้นลับน ทำให้หลายคนเสียชีวิต ส่วนพี่ชายของเจ้าคนนี้ ข้า… ข้าเอาตัวรอดจากอุปสรรคที่ยากลำบากได้นับไม่ถ้วน สังหารศัตรูไปจำนวนมาก” หนานกงอู๋เชวีย
