าก็ดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่ง
ชายหนุ่มกระชากคอเสื้อหนานกงเสวียนหูขึ้นจากกองเศษกรวดก่อนจะจ้องใบหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาเยือกเย็น
แม้ว่าหนานกงเสวียนหูจะอยู่ในสภาพน่าเวทนา แถมยังมีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก เขาก็ยังระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ ถึงจะกระอักเลือดออกมาเรื่อยๆ คนผู้นี้ก็ยังไม่หยุดหัวเราะ
“หนานกงอู๋เชวีย… เจ้าคิดว่าทุกอย่างจะจบเพียงเพราะเจ้ากลับมาตระกูลหนานกงอย่างนั้นหรือ”
นัยน์ตาของหนานกงเสวียนหูในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่ง
“เปล่าประโยชน์สิ้นดี หากไร้ซึ่งหนานกงหวังเทียนและพวกเราสามพี่น้อง ตระกูลหนานกงแห่งเมืองหมอกนภาก็จะถูกตระกูลจางและตระกูลหลินกลืนกิน เมื่อถึงเวลานั้น ชะตากรรมของเจ้าก็จะไม่ผิดกับข้าตอนนี้สักเท่าใด” หนานกงเสวียนหูกล่าวก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อหนานกงอู๋เชวียได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด สีหน้าของเขาก็ถมึงทึงขึ้น ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะชกหน้าหนานกงเสวียนหูจนลอยปลิวไปไกล ตัวของหนานกงเสวียนหูตกกระแทกพื้น เลือดสาดกระจายไปทั่ว
“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไป ตระกูลหนานกงจะไม่ล่มสลายในมือข้าแน่” หนานกงอู๋เชวียพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงและมั่นใจ
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังผู้ค
