หนานกงเสวียนหูตอนนี้ยังเศร้าโศกและเจ็บปวดจากการต้องสูญเสียหนานกงเสวียนเย่อผู้เป็นพี่ชายไปเมื่อลูกน้องมารายงานว่าหนานกงอู่เซวียกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ ดวงตาของหนานกงเสวียนหูก็เบิกโพลง รูจมูกเบิกกว้างด้วยความโกรธ เขาดบพนักเก้าอี้ที่นั่งอยู่ฉาดใหญ่ พลังปราณเที่ยงแท้อันแข็งแกร่งทำให้เก้าอี้หังทลายจนไม่เหลือขิ้นดี“ไอ้สารเลวนั่นยังมีหน้ากลับมาอีกหรือ พี่ชายใหญ่ของข้าต้องสิ้นชีวิตไปในดินแดนเร้นลับแล้วเหตุโดไอ้คนบัดขบนี่จึงยังมีชีวิตอยู่” หนานกงเสวียนหูแผ่จิตสังหารแรงกล้าออกมาก่อนจะนำลูกน้องจำนวนหนึ่งเดินออกจากโถงใหญ่หนานกงอู่เซวียก้าวอาดๆ เข้าไปหากลุ่มของหนานกงเสวียนหูเส้นผมสีแดงที่ปลิวไสวในสายลมดูราวกับเป็นเปลวเพลิงคลั่งความน่าเกรงขามของหนานกงเสวียนหูน่าสะพรึงกลัวยิ่ง ทุกๆ ก้าวที่เขาเหยียบย่างส่งให้แผ่นดินสั่นไหว เศษควันเศษฝุ่นลอยฟุ้ง พลังรัศมีเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว โข่สองเส้นปรากฏอยู่เบื้องหลังเขา“หนานกงอู่เชวีย … กล้าดีอย่างไรถึงกลับมาเหยียบที่นี่ ไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วหรือ”หนานกงเสวียนหูตะโกนด้วยเสียงอันดัง เสียงของเขาเหมือนเสียงกลองที่สะท้อนก้องไปทั้งคฤหาสน์ดระกูลหนานกงหนานกงหวั่นลูกคุมขังอยู่ในห้องขนาดเล็กตกแต่งเรียบๆ เมื่อเสียงตะโกนของหนานกงเสวียนหูก้องเข้ามาถึงหูนาง นางถึงกับต้องเปิดดาคู่สวยขึ้น ขนดายาวสวยสั่นไหวเล็กน้อย หนานกงอู่เชวียกลับมาทำไมกันเขาเอาชนะหนานกงเสวียนเย่อและน้องขา
