กำลังกินอาหารอย่างเสียงดังและเปี่ยมสุข เสียงของพวกเขาได้ยินดังออกไปถึงนอกร้าน
ตกค่ำ ดวงจันทร์เสี้ยวสองดวงลอยต่ำในท้องฟ้าที่มืดมิด ส่องแสงนุ่มนวลราวผ้าอ่อนนุ่มปกคลุมผืนโลก แสงนั้นไม่เพียงนุ่มนวลราวสายน้ำ แต่ยังสามารถปลอบประโลมจิตใจคนได้อีกด้วย
“เจ้าหนูปู้ฟาง ทักษะการทำอาหารของเจ้าพัฒนาขึ้นมากทีเดียว ซี่โครงเปรี้ยวหวานจานนี้… โฮ่ง! ยายหนู อย่าคิดแย่งซี่โครงเปรี้ยวหวานของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่เชียว!!”
“ข้าขอชิมชิ้นเดียวให้พอรู้รส” เสียงเย็นชาของหญิงสาวจากยมโลกดังขึ้น
“โฮ่ง! เจ้าอยากมีเรื่องหรืออย่างไร นี่มันไม่ใช่ ‘ชิมชิ้นเดียว’ แล้ว ยายหนู เจ้าอยากมีปัญหาหรือ”
มุมปากของปู้ฟางกระตุกขณะมองเจ้าดำซ่อนชามกระเบื้องเคลือบเอาไว้ใต้อุ้งเท้า ขณะที่หญิงสาวจากยมโลกจับจ้องชามด้วยสายตาเป็นประกาย
“ตราบในที่เจ้าทั้งสองมีความสุข ข้าก็จะไม่ว่าอะไร”
ปัญหาต่อไปที่ต้องคิดคือจะให้หญิงสาวจากยมโลกนอนที่ไหน
