าทางเขา ไม่ได้กล่าวตอบ ใบหน้าของนางเย็นชาและเฉยเมยดังเดิม
ปู้ฟางอึ้งไปกับการกระทำของนาง หรือเอาเข้าจริงคือการไม่กระทำสิ่งใดเลยของนาง ชายหนุ่มหันมองท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ราวกับจะถาม
“อย่ามามองท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่นะ! ข้าจะไปรู้ชื่อนางได้อย่างไรกัน” ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่กลอกตาใส่เขาก่อนจะหาว มันย่างก้าวด้วยท่วงท่าเหมือนแมวไปที่ต้นตื่นรู้แล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ
กิน นอน และเดินอย่างแมว… คือวิถีชีวิตของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่
“จากนี้ไป เจ้าชื่อเสี่ยวโยว[1] เจ้าจะทำหน้าที่เป็นบริกรของร้านอาหารหมอกเมฆา เจ้าไม่ต้องทำสิ่งอื่นใดนอกจากจดรายการอาหารของลูกค้าแล้วเอามาส่งให้ข้า ข้าจะให้อาหารเจ้ากินทุกวัน อาหารทุกจานจะเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ ถือเป็นค่าแรงในการทำงานที่นี่” ปู้ฟางกล่าวกับหญิงสาวจากยมโลก
อย่างไรเสียเขาก็ต้องทำอาหารให้เจ้าดำอยู่แล้ว เพิ่มเสี่ยวโยวเข้ามาในรายชื่อของคนที่เขาต้องทำอาหารให้กินไม่สร้างความแตกต่างแต่อย่างใด
หลังจากที่ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ได้ยินชื่อ ‘เสี่ยวโยว’ มุมปากของมันก็กระตุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ขนาดมันเป็นสุนัข ยังรู้สึกว่าทักษะการตั้งชื่อของปู้ฟางช่างห่วยแตกเสียจริง
หญิงสาวจากยมโลกทำเพียงยืนกะพ
