้ากุ้งโบกก้ามของมันพลางกลอกตาไปมา
“ไปกันเถอะ เราควรไปจากที่นี่ได้แล้ว” ปู้ฟางพูดกับเจ้าดำ ผู้ที่ยังกระซิบกระซาบกับหญิงสาวจากยมโลกไม่หยุด
ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่โบกหางก่อนจะส่งสายตาให้หญิงสาวจากยมโลกเป็นเชิงว่า ‘เจ้าควรจะคิดดูให้ดี’ จากนั้นก็ก้าวอาดๆ ไปเคียงข้างปู้ฟางด้วยท่วงท่าสง่างามเหมือนแมว
ปู้ฟางมองไปทางหญิงสาวจากยมโลกที่ยังนิ่งงันอยู่กับที่ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปโดยไม่กล่าวสิ่งใดกับนางอีก ชายหนุ่มเดินไปที่รอยแยก
ผมดำยาวของหญิงสาวจากยมโลกปลิวไสวเมื่อคลื่นความร้อนซัดผ่าน ขาเรียวยาวก้าวออกไปข้างหน้าขณะที่เท้าซึ่งเปล่งประกายวางทาบลงบนพื้นดิน
ปู้ฟางสัมผัสได้ถึงสายลมแผ่วเบาเมื่อหญิงสาวจากยมโลกเดินตามเขามาติดๆ อย่างไร้อารมณ์ ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะทางที่เขากำลังมุ่งไปเป็นทางเดียวที่จะออกจากที่นี่ได้ ดังนั้นสตรีนางนี้คงเดินตามเขามาเพื่อจะออกไปเช่นกัน
พอทุกคนออกมาจากรอยแยก ก็ไปปรากฏบนพื้นผิวของเกาะอาหารเลิศรสที่ถล่มไปแล้ว
เกาะอาหารเลิศรสที่เคยอุดมสมบูรณ์เนืองแน่นไปด้วยอาหารจานเด็ดนานา ตอนนี้เหลือเพียงซากเท่านั้น
ต้นไม้พลังปราณแปลกประหลาดที่เคยเติบโตอยู่บนนี้ หากไม่ถูกทำลายจนย่อยย
