ับก็กลายเป็นตอตะโกไปเสียสิ้นเพราะการไหลท่วมของหินหนืด ไอร้อนยังลอยล่องออกมาจากซากเถ้าถ่านไม่หยุด
หญ้าที่เคยเขียวชอุ่มตอนนี้เหลือเพียงเศษดำๆ พื้นดินแตกระแหงไปทุกหย่อม
ขณะที่ปู้ฟางกำลังก้าวเดินไปบนพื้นดินแตกระแหง ชายหนุ่มก็กวาดตามองไปรอบๆ เกาะอาหารเลิศรสที่ย่อยยับก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้
การบังเกิดของปาฏิหาริย์ทางธรรมชาติอย่างเกาะอาหารเลิศรสนั้นหาได้ยากยิ่ง นับเป็นโอกาสอันดีเลิศที่พ่อครัวคนหนึ่งจะได้พานพบช่างน่าเสียดายที่สิ่งสวยงามส่วนมากมักอายุไม่ยืน
จู่ๆ ปู้ฟางก็รู้สึกเศร้าสร้อยเพราะเกาะอาหารเลิศรสถูกทำลาย แต่มันก็เป็นเรื่องที่เกินความสามารถของเขาจะหยุดยั้งได้
หลังจากเดินไปรอบๆ เกาะอาหารเลิศรสที่ล่มสลายไปแล้ว ปู้ฟางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เรือวิญญาณทั้งหมดหายไปเรียบ เขาจะออกจากที่นี่ได้อย่างไรหากไม่มีเรือ
ยิ่งไปกว่านั้นเขาจะออกจากดินแดนเร้นลับแห่งนี้ได้อย่างไร
ปู้ฟางรู้สึกมึนงงกับปริศนานี้ยิ่งนัก
จริงๆ แล้วควรมีคนอีกมากที่เข้ามาในดินแดนเร้นลับและยังมีชีวิตอยู่ นั่นเพราะไม่ใช่ทุกคนที่เร่งรีบมายังเกาะอาหารเลิศรส ฉะนั้นแล้วก็ควรมีผู้รอดชีวิตหลงเหลืออยู่บนเกาะอื่นๆ บ้าง
เหตุผลที่พวกเขาไม่ได้รีบ
