ของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเมื่อล้วงเอาขนมปังหอยนางรมออกมากิน แต่อย่างไรเสียมือของเขา ก็ยังไม่หายสั่น ดูท่าว่าต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่พลังปราณเที่ยงแท้จึงจะกลับมาสมบูรณ์ตามเดิม
เจ้าขาวลูบหัวกลมๆ ของมันแล้วมายืนอยู่ด้านหลังปู้ฟาง ดวงตาของมันกลับมาเป็นสีม่วงตามเดิม เจ้ากุ้งยังอยู่บนไหล่ของปู้ฟาง มันยังคงกลอกตาโปนๆ ไม่หยุด
เมื่อครู่มันเกือบถูกไข่ปักษาเพลิงทับจนบี้แบนแล้ว โชคดีที่เปลืองของมันแข็งไม่น้อย แต่ประสบการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้มันไม่สบอารมณ์นัก
“เจ้าทำได้ไม่เลวเลยเจ้าหนูปู้ฟาง พัฒนาขึ้นมาก” เจ้าดำพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มก้องกังวาน
ปู้ฟางไม่ได้ตอบอะไรไป เขาเพียงปรายตามองเจ้าดำด้วยสายตามุ่งร้าย
ไขมันบนใบหน้าของเจ้าดำกระเพื่อมเล็กน้อย มันแค่นยิ้มพลางเอ่ย “หากข้าบอกว่าไม่รู้จริงๆ ว่าข้างใต้ไข่ปักษาเพลิงมีอะไรอยู่เจ้าจะเชื่อไหม”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” ปู้ฟางตอบเสียงนิ่ง “หากข้าบอกว่าลืมวิธีปรุงซี่โครงเนื้อเปรี้ยวหวานไปแล้ว เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่”
ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับตะลึงไป ไขมันทุกอณูบนร่างสั่นสะท้านนัยน์ตาหดแคบ
“ไม่นะ!! ท่านปู้ เป็นท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ไม่ใช่หรือที่ช่วยท่านกำราบเจ้านกปักษากระดูก หา
