จึงเหมือนต้วนหลิงไปได้เล่า
โฮก!
บุรุษกายาโลหิตคำรามลั่น แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ แต่นัยน์ตาของเขายังคงเดิม
ไขมันบนใบหน้าของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่กระเพื่อมเล็กน้อยเพราะตกตะลึงจากสิ่งที่ได้เห็น
มันจำได้แม่นว่าต้วนหลิงถูกพลังอุ้งเท้าของมันบดขยี้ไปแล้ว ไม่มีทางที่จะรอดชีวิตได้ แล้วเหตุใดคนผู้นั้นจึงมาปรากฏตรงหน้าได้อีกเล่า
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าต้วนหลิงจะจำท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ไม่ได้สักนิด
หนานกงอู๋เชวียผู้ที่ยังอยู่บนเรือยมโลก ในที่สุดก็คลานออกมาบนดาดฟ้าเรือได้สำเร็จ พลังกดดันมหาศาลยังคงกดทับร่างของเขาเอาไว้ ทำให้แม้แต่การคลานในระยะสั้นๆ ก็เหนื่อยหนัก จากบนดาดฟ้า หนานกงอู๋เชวียมองเห็นบุรุษกายาโลหิตทันที ดูเหมือนว่าร่างร่างนั้นจะเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งในตอนนี้ พลังงานปริมาณมหาศาลไปรวมตัวกันตรงบริเวณที่เขายืนตระหง่านอยู่
ทันทีที่หนานกงอู๋เชวียเห็นร่างของบุรุษกายาโลหิตพร้อมเครื่องหน้าที่สับเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว เขาก็ตกใจเสียจนนัยน์ตากระตุก
นั่นเพราะหนึ่งในใบหน้าที่เห็นเป็นใบหน้าที่เขาคุ้นเคยอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ?” หนานกงอู๋เชวียตะโกนด้วยความตกใจ
นั่นคือใบหน้าของหนานกงหวังเที
