ยนผู้ล่วงลับไม่ผิดแน่
“เหตุใดบิดาของข้าจึงยังมีชีวิตอยู่” หนานกงอู๋เชวียครุ่นคิดในสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้
ทว่าเขาก็สงบลงอย่างรวดเร็วเมื่อสัมผัสพลังกดดันของบิดาบนร่างบุรุษกายาโลหิตไม่ได้แม้แต่น้อย
บุรุษกายาโลหิตเป็นเพียงคนแปลกหน้าสำหรับหนานกงอู๋เชวีย เขาไม่รู้สึกคุ้นเคยกับร่างตรงหน้าแต่อย่างใด
“เป็นไปได้อย่างไรกัน…”
ปู้ฟางได้ยินเสียงตะโกนของหนานกงอู๋เชวียจึงหยุดเจื้อยแจ้วใส่หญิงสาวจากยมโลก เขาหันศีรษะมองไปทางเรือยมโลก ก่อนจะสังเกตเห็นหนานกงอู๋เชวียนอนอยู่บนดาดฟ้าเรือ
“อ้าว นั่นมันหนานกงอู๋เชวียนี่” ปู้ฟางอุทานด้วยความประหลาดใจ
นัยน์ตาดำสนิทของหญิงสาวจากยมโลกขยับเล็กน้อย นางปรายสายตาไปมองหนานกงอู๋เชวีย เมื่อเห็นเขาพลังกดดันที่หญิงสาวปลดปล่อยออกมาก็เยือกเย็นขึ้นมาอีกครั้ง
“กลับเข้าไป…”
นางสะบัดมือ พลังกดดันรุนแรงแผ่จากกายนางพุ่งตรงไปหาหนานกงอู๋เชวียที่เพิ่งคลานออกมา เขาถูกพลังนั้นดึงกลับเข้าไปในห้องโดยสารเรือ
“ไม่! ให้ข้าได้สูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อยเถิด”
หนานกงอู๋เชวียได้สติจึงเริ่มคร่ำครวญออกมา เขาเอื้อมมือสุดแขนพยายามเกาะราวจับไว้ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง แต่พลังดังกล่าวรุนแรงเกินไป มันดึงตัวเขา
