รโลหิต ครู่ถัดมาก็เหมือนมีพลังจิตแข็งแกร่งพัดผ่านร่างของมังกรโลหิต จนมันเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง หนามโลหิตแหลมคมพุ่งออกจากร่างของม มัน ทำให้สายฟ้าของปรมาจารย์เสวียนเปยแตกกระเจิง
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ปรมาจารย์เสวียนเปยก็เบิกตาโพลงตัวสั่นสะท้าน
เหตุใดมังกรโลหิตตัวนั้นจึงน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
ปู้ฟางมองมังกรโลหิตที่ตอนนี้เปลี่ยนมาจู่โจมปรมาจารย์เสวียนเปยพลางขมวดคิ้ว เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะจิตสังหารของบุรุษกายาโลหิตที่เล็งมายังตัวเอง เขามองปรมาจารย์เสวียนเปย ยซึ่งพยายามสุดความสามารถเพื่อต้านทานการโจมตีของมังกรโลหิต จากนั้นก็ถอนหายใจหงายมือขึ้น บะหมี่ชามร้อนปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
บะหมี่อาละวาดส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจ แต่การหยิบบะหมี่ออกมาตอนนี้จะไม่ดูพิลึกหรือ
“ท่านปรมาจารย์ กินบะหมี่ก่อนเถิด”
ปู้ฟางโยนชามบะหมี่ในมือ บะหมี่อาละวาดลอยไปหาปรมาจารย์เสวียนเปยอย่างฉับไว
กินบะหมี่?
บะหมี่อะไร
ปรมาจารย์เสวียนเปยค่อนข้างงุนงงกับคำพูดของปู้ฟาง เขาไม่เข้าใจความหมายของมันสักนิด เมื่อเห็นปู้ฟางโยนบางสิ่งให้ เขาก็เอื้อมมือไปคว้าไว้โดยไม่รู้ตัว
ทันทีที่คว้าได้ กลิ่นหอมฟุ้งก็พุ่งเตะจมูก มันคือกลิ่นหอมจากบะหมี่
บะหมี่จริงหรือนี
