่
ปรมาจารย์เสวียนเปยส่ายหน้าจนหนวดเคราสั่น
‘เจ้าหนุ่มนี่กำลังคิดอะไร ให้กินบะหมี่ระหว่างการต่อสู้รึ คิดว่าข้ายังตายไม่เร็วพอหรืออย่างไร’
ปรมาจารย์เสวียนเปยจ้องปู้ฟางอย่างตกตะลึง เขาโบกมือพลางโยนชามบะหมี่กลับคืนไปยังชายหนุ่ม
ปัง!
ปรมาจารย์เสวียนเปยยกฝ่ามือ พลังปราณเที่ยงแท้ของเขาพุ่งออกมาราวกับเป็นน้ำพุ ทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ ชายชราหน้าแดงก่ำ เริ่มวิตกกังวลกับการเผชิญหน้ากับมังกรโลหิต เขาค่อนข ข้างหวาดหวั่นและตื่นตกใจที่เห็นว่ามังกรโลหิตธรรมดาๆ ตัวหนึ่งของบุรุษกายาโลหิตมีความร้ายกาจไม่น้อย
หากหมอนั่นลงมือด้วยตัวเอง ทุกคนจะไม่ตายกันหมดหรืออย่างไร
หวือ!
ชามบะหมี่อาละวาดลอยกลับมาเข้ามือของปู้ฟาง
ใบหน้าของปู้ฟางทะมึนเล็กน้อย… ปรมาจารย์เสวียนเปยปฏิเสธบะหมี่ของเขาอย่างนั้นหรือ บะหมี่อาละวาดที่สามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ได้โดนปฏิเสธซึ่งๆ หน้า ช่างน่าอับอายจริงๆ
แม้บะหมี่ของตนจะถูกปฏิเสธแต่ปู้ฟางก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เขาหยิบเนื้อปั้นกระปรี้กระเปร่าจากกระเป๋าของระบบแล้วโยนให้อีกฝ่ายอีกที
ปรมาจารย์เสวียนเปยโกรธไม่น้อยเมื่อได้รับเนื้อปั้นกระปรี้กระเปร่า เจ้าเด็กนั่นคิดอะไรอยู่ เขากำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย เหตุใดปู้ฟ
