แข็งแกร่งจากสองมือกำลังจะระเบิดออกมา เขาเหาะเหินอยู่กลางอากาศ หนวดเคราขาวสะบัดตามแรงลม ก่อนทะยานเข้าหาบุรุษกายาโลหิตด้วยความพยาย ยามอย่างกล้าหาญ
เขารู้ดีว่าชายผู้นี้เป็นต้นเหตุของทุกสิ่ง
เมื่อหายแปลกใจแล้ว สายตาเย็นเยียบของบุรุษกายาโลหิตก็กลับคืนมา เขามองปรมาจารย์เสวียนเปยที่พุ่งเข้ามาหมายจู่โจมอย่างดูแคลน
“เศษสวะเอ๊ย… ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้”
หวือ! หวือ! หวือ!
ปรมาจารย์เสวียนเปยรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดผ่าน
เขาหันกลับไปมองแล้วก็เห็นมังกรโลหิตกำลังบุกเข้ามา มังกรยักษ์อ้าปากกว้างพยายามจะกัดปรมาจารย์เสวียนเปยเป็นชิ้นๆ
ชายชราถูกมังกรโลหิตเล่นงานจนร่วงลงพื้น
หนึ่ง สอง… มังกรโลหิตห้าตัวบินวนอยู่บนอากาศ แต่ละตัวมีประกายสีเลือดซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจน ดวงตาของทุกคนที่จับจ้องมังกรโลหิตห้าตัวซึ่งลอยอยู่บนฟ้าเป็นสีแดงก่ำ กลิ่นคาวเ เลือดฉุนจมูกและจิตสังหารที่แผ่ไปทั่วบริเวณทำให้พวกเขาพากันตัวแข็งทื่อ
ตู้ม!
ปรมาจารย์เสวียนเปยที่ได้รับบาดเจ็บโดนเหล่ามังกรโลหิตเล่นงานจนกระเด็นกระดอน เขาตกลงมากระแทกพื้นเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่และไม่สามารถคลานขึ้นมาได้ ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของเขา จะหมดสิ้นลง
