จารย์เสวียนเปยทันที
เกิดเสียงกึกก้องกังวานเมื่อปรมาจารย์เสวียนเปยและมังกรโลหิตปะทะกัน
ทุกคนที่ดูการต่อสู้อยู่ล้วนหายใจไม่ทั่วท้องอย่างไม่รู้ตัว พวกเขาตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
ปรมาจารย์เสวียนเปยบนท้องฟ้ามีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ รัศมีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัว
ปรมาจารย์เสวียนเปยแผดเสียงคำราม ฉีกมังกรโลหิตเป็นชิ้นอย่างไม่คาดฝัน เลือดของมันกระเซ็นไปทั่วและอาบลงบนร่างของเขา
พลังอันไร้ขีดจำกัดซึ่งกำลังไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดทำให้ปรมาจารย์เสวียนเปยรู้สึกไร้เทียมทานอย่างยิ่ง
ความรู้สึกนี้…
เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยและแข็งแกร่งอย่างแท้จริงทั้งที่อายุมากแล้ว
ทุกคนต่างพูดไม่ออกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
บุรุษกายาโลหิตหรี่ตาลง รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
ด้านปรมาจารย์เสวียนเปย เขาคือคนที่อึ้งที่สุดในจำนวนคนทั้งหลายที่อยู่ที่นี่ ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วคงไม่ได้ลอยมาตามอากาศแน่ๆ หรือจะเป็นเพราะเนื้อปั้นนั่น แ แต่มันก็แค่เนื้อปั้นไม่ใช่โอสถทิพย์ชั้นเลิศ จะมีฤทธิ์ร้ายกาจขนาดนี้ได้อย่างไรกัน
จินตนาการไม่ออกจริงๆ
แม้ปรมาจารย์เสวียนเปยจะกำลังสับสน แต่เขาก็รู้ตัวว่าไม่ควรคิดอะไรมากตอนนี้
ชายชรากำหมัดแน่น รู้สึกเหมือนพลังและความ
