ึ้น เหล่าหินหนืดดูเหมือนพยายามหลีกเลี่ยงรอยแยกนี้จนเกิดเป็นภาพแปลกประหลาด ธารหินหนืดแยกออกเป็นสองฝั่งจนเกิดเป็นทางเดิน
ทุกคนที่มุ่งหน้าไปยังหอคอยสีเลือดต้องเข้าสู่เส้นทางนี้
เหมือนมีสายตาละโมบจ้องมองทุกคนจากภายในรอยแยก
…..
เรือโบราณเย็นยะเยือกสีดำสนิทแล่นผ่านคลื่นยักษ์ช้าๆ
บรรยากาศรอบข้างถูกกลืนกินด้วยหมอกหนา มันปกคลุมเรือโบราณจนทำให้เห็นได้เพียงเลือนราง ไม่มีทางที่ใครจะเห็นเรือลำนี้ได้ชัดๆ
“พี่สาว… ปล่อยข้าเถอะ ข้ามีเมียแล้ว! อะไรที่มันไม่ใช่ฝืนไปก็เหนื่อยเปล่า หากท่านบังคับข้า เราทั้งคู่ต่างก็จะไม่มีความสุข…”
เสียงคร่ำครวญอย่างน่าเวทนาของหนานกงอู๋เชวียดังไปทั่วเรือยมโลก
เขาถูกพลังกดดันมหาศาลกดลงกับพื้นจนขยับตัวไม่ได้ ส่วนเดียวของร่างกายที่ขยับได้คือปาก
เบื้องหน้าเขามีขาเรียวยาวสวยงามคู่หนึ่ง แต่หนานกงอู๋เชวียไม่มีกะจิตกะใจชื่นชมความงานตอนนี้
หญิงสาวจากยมโลกยืนนิ่งตรงหน้าเขาพลางจ้องมองมาด้วยดวงตาดำสนิท สายตาของนางทำเอาชายหนุ่มขนลุกขนพอง
หนานกงอู๋เชวียมีสีหน้าบึ้งตึงและรู้สึกว่านางทำเกินไป หากต้องการเอาชีวิตหรือสับเขาเป็นชิ้นๆ นางควรลงมือเดี๋ยวนี้ แต่นางกลับยืนเฉยเอาแต่จ้องหน้าเขาโดย
