ไม่ทำอะไรเลย เขากลั วจนหัวหดไปหมดแล้ว
‘คิดว่าจ้องหน้าข้าแล้วจะท้องขึ้นมาหรืออย่างไร’
หญิงสาวจากยมโลกไม่พูดไม่จา มีเพียงหนานกงอู๋เชวียที่พูดไม่หยุดปาก เขาทั้งก่นด่าตัวเองทั้งเอะอะโวยวาย เหตุใดหญิงสาวจากยมโลกถึงโผล่มาแล้วจับเขาไว้กัน
หนานกงอู๋เชวียไม่รู้สักนิดว่าตัวเองถูกจับมาทำไม รู้เพียงว่าในห้องโดยสารเรือมีแต่โครงกระดูกที่ปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมา ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพลังแห่งความตาย เขาแน่ใจว่าเจ้าข ของโครงกระดูกทั้งหลายต้องไม่ตายดี
“เอาเลย อยากทำอะไรก็เชิญ…” น้ำเสียงของหนานกงอู๋เชวียชักแหบแห้ง คอของเขาเจ็บไปหมดหลังตะโกนมาครึ่งค่อนวัน สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ต่อโชคชะตาแล้วนอนลงอย่างสิ้นหวัง
เรือยมโลกเดินหน้าต่อไปในดินแดนเร้นลับไร้ขอบเขต ไม่มีใครรู้จุดหมายปลายทางของมัน
หญิงสาวจากยมโลกยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่าตอนนั้นเอง ริมฝีปากของนางก็เผยอเล็กน้อย
“รัศมี… รัศมีของไข่ปักษาเพลิง”
หญิงสาวจากยมโลกพึมพำก่อนเดินเข้ามาในห้องโดยสารเรือ ท่าทางของนางดูราวกับเพิ่งฟื้นคืนชีวิตอย่างไรอย่างนั้น
หญิงสาวจากยมโลกหมอบลงตรงหน้าหนานกงอู๋เชวียพลางมองใบหน้าที่สิ้นหวังของอีกฝ่าย หลังจากเปิดริมฝีปาก ลิ้นของนางก็ยื่นออกมาเล
