ียใบหน้าชายหนุ่ม
‘ทำบ้าอะไร ขืนยังลวนลามกันเช่นนี้ เดี๋ยวผีผลักขึ้นมาจะทำอย่างไร… ท่านไม่เข้าใจอะไรเลยใช่ไหม’
หนานกงอู๋เชวียน้ำตาอาบแก้ม
หลังจากถูกเลีย ใยพลังงานสีดำมากมายก็พุ่งเข้าสู่ร่างของหนานกงอู๋เชวีย หญิงสาวจากยมโลกยืนขึ้นช้าๆ แล้วเดินออกไปเนิบๆ จากนั้นประตูก็ปิดตามหลังนาง
…..
ใต้เกาะแห่งนี้มีแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล หอคอยยักษ์สีเลือดตั้งอยู่ที่นี่ มันไม่ใช่ภาพเงาแต่เป็นหอคอยสีเลือดของจริง
สายตาของปู้ฟางเคร่งขรึมไม่น้อยขณะมองหอคอยยักษ์ตรงหน้า เขารู้สึกว่ามันคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แม้ว่าจะคลับคล้ายคลับคลาแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก
หอคอยสีเลือดแผ่รัศมีลุ่มลึก เส้นสายและลวดลายมากมายบนตัวหอคอยเปล่งแสงสีแดงเลือดที่ดูงดงามและเย้ายวนใจออกมา
ทุกคนอดใจไม่เข้าไปที่หอคอยไม่ได้ เว้นก็เพียงปู้ฟาง
เหมือนมีพลังที่มองไม่เห็นดึงดูดพวกเขา มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับหอคอยนั่น
ปู้ฟางมองไปข้างหน้าด้วยสายตาเคร่งขรึม หยางเหม่ยจี๋ซึ่งขั้นปราณอ่อนแอที่สุดในกลุ่มไม่สามารถต้านทานความเย้ายวนของหอคอย นางเริ่มเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ อย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้
หอคอยยักษ์เหมือนปีศาจที่ฝังเขี้ยวใส่นาง ประหนึ่งว่าจะกลืนกินนา
