ห่งนั้นสามารถเรียกว่าสวนโอสถได้อย่างไม่กระดากปาก เพราะที่นั่นมีสมุนไพรพลังปราณอยู่มหาศาล
ขณะที่เรือวิญญาณล่องไปในทะเลไร้ขอบเขต ลมก็พุ่งออกจากท้ายเรืออย่างต่อเนื่อง
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างเรือวิญญาณลำนี้แล้วทิ้งไว้บนเกาะแห่งนั้น มีวงแหวนปราณสลักอยู่บนเรือและปู้ฟางเพียงต้องใช้พลังปราณเที่ยงแท้ของตนเท่านั้น ขณะใส่พลังปราณเที่ยงแท้เ เข้าไป วงแหวนปราณก็ปลดปล่อยลมออกจากท้ายเรือ ลมนี้เองที่เป็นแรงขับเคลื่อนให้เรือวิญญาณแล่นเข้าสู่ดินแดนเร้นลับ
ปู้ฟางนั่งขัดสมาธิบนเรือซึ่งไม่ถือว่าใหญ่โตอะไร เขามองไปข้างหน้าพร้อมเบิกตากว้าง พยายามมองหาสวนโอสถซึ่งถูกบรรยายไว้บนเรือวิญญาณ
ตามความเข้าใจของปู้ฟาง มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่สมุนไพรพลังปราณล้ำค่าอย่างหญ้ามังกรเปลี่ยนกระดูกจะอยู่ในสวนโอสถ เขารู้สึกว่าหากเจอสวนโอสถเมื่อไรย่อมเจอสมุนไพรพลังปราณชน นิดนี้แน่
เรือวิญญาณแล่นอย่างรวดเร็วและกำลังทิ้งห่างเกาะแรกออกไปทีละน้อย ไม่นานเกาะนั้นก็หายวับไปจากสายตาของปู้ฟาง
…..
หนานกงอู๋เชวียรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว ราวกับร่างกายกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
เขาพยายามสุดชีวิตที่จะลืมตาขึ้น แล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนดาดฟ้าเรือ
