ดาดฟ้าเรือ ข้าอยู่บนเรือหรือนี่
หนานกงอู๋เชวียนึกได้ว่าตัวเองกระโดดลงเรือโลหะสีดำก่อนหมดสติไป ตอนนี้เขาน่าจะนอนอยู่บนดาดฟ้าของเรือโลหะสีดำลำนั้น
หนานกงอู๋เชวียสูดหายใจลึก พอลุกยืนก็ถูกความเจ็บปวดแสนสาหัสโจมตีไปทั่วร่าง เขาเริ่มมองไปรอบๆ
หนานกงอู๋เชวียอยู่บนเรือโลหะจริงๆ มันมีสีดำสนิทและไม่มีลวดลายแม้แต่น้อย มีแค่สีเดียวคือสีดำ ไม่มีใครรู้ว่าเรือลำนี้สร้างจากวัสดุอะไร…
เรือโลหะสีดำเย็นยะเยือกแผ่รัศมีน่าขนลุกออกมา
บนเรือมีใบเรือ แต่ใบเรือเองก็มีสีดำสนิท
ทุกส่วนของเรือดูค่อนข้างพิลึกและลี้ลับ ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องรู้สึกใจคอไม่สู้ดี
หนานกงอู๋เชวียเดินรอบดาดฟ้าช้าๆ พลางหรี่ตาลง เขาต้องการรู้วิธีใช้เรือและอยากรู้ว่ามันกำลังแล่นไปที่ใด
ปัง! ปัง!
เสียงคลื่นกระทบเรือดังก้องกังวานในหูของหนานกงอู๋เชวีย แต่เรือยังมั่นคงไม่ไหวติง เขาเดินอยู่บนดาดฟ้าเรือแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนเดินบนพื้นราบที่ไม่โคลงเคลงเลยสักนิด
หลังจากสำรวจได้สักพักหนึ่ง หนานกงอู๋เชวียก็พบทางเข้าห้องโดยสารเรือ ทางเข้าสีดำสนิทและมีลมเย็นพัดออกมา
ทางเข้ามืดทึบดูประหลาดและน่าหวาดกลัว… หัวใจของหนานกงอู๋เชวียสั่นระรัวเพราะความกล
