ัวเมื่อยืนอยู่ตรงนั้น
เขาให้กำลังใจตัวเองก่อนเดินเข้าไปในความมืดสนิท ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจู่ๆ เขาก็เกิดความสนใจซึ่งอธิบายไม่ได้กับเรือลำนี้ขึ้นมา
หลังจากเข้ามาในห้องโดยสารเรือ เขาก็พบแต่ความมืดมิด… มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
เรือของหนานกงอู๋เชวียมีขนาดมโหฬาร ใหญ่กว่าเรือวิญญาณทั่วไปไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า มันเหมือนภูเขาอับทึบซึ่งผุดขึ้นผุดลงขณะล่องไปในดินแดนเร้นลับทะเลเมฆา
หนานกงอู๋เชวียยกมือขึ้นเรียกเพลิงสังเคราะห์ดวงเล็กออกมาส่องดูรอบตัว ทันทีที่แสงสว่างเจิดจ้าขึ้น หัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน ชายหนุ่มพบกว่าทั้งสองด้านของห้องเต็มไปด้วยโครงกระดู กมหาศาล
โครงกระดูกเหล่านี้น่าจะเก่าแก่มากเพราะเสื้อผ้ากลายเป็นผุยผงไปหมดแล้ว
กระนั้นก็ดีเหตุใดจึงมีโครงกระดูกมากมายถึงเพียงนี้
หนานกงอู๋เชวียรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาฉับพลัน เขาประเมินสิ่งรอบตัวอย่างระมัดระวัง ในใจมีแต่ความตื่นตระหนก หลังจากเห็นโครงกระดูกในห้องแล้วก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
“ให้ตายเถิด เหตุใดจึงได้ชวนสยองขวัญเช่นนี้ ห้ามโผล่ออกมาเด็ดขาดเชียว! ข้ามีเนื้อปั้น…”
หัวใจของหนานกงอู๋เชวียชาหนึบขณะพึมพำกับตัวเอง เขากินเนื้อปั้นกระปรี้กระเปร่าที่เถ
