้าแก่ปู้ทำให้ซึ่งมันยังร้อนๆ อยู่ ดูเหมือนจะเปล่งแสงอ่อนๆ ออกมาตอนอยู่ในมือของเขา
ทันใดนั้นหนานกงอู๋เชวียก็เห็นศิลาแผ่นหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง
หนานกงอู๋เชวียเดินไปที่แผ่นศิลา ชายหนุ่มเบิกตากว้างขณะอ่านตัวหนังสือที่เขียนไว้
“เรือยมโลก...”
หัวใจของชายหนุ่มสั่นสะท้านขณะอ่านตัวหนังสือบนแผ่นศิลา เรือลำนี้ไร้รูปทรง ล่องหนและแล่นไปเรื่อยในทะเล
การปรากฏของเรือแต่ละครั้งนำมาซึ่งหายนะ มันคือสัญลักษณ์แห่งความตายและการนองเลือด
มันคือเครื่องหมายแห่งอัปมงคล
มันคือเรือต้องคำสาป
มันคือเรือสีดำสนิทที่ทำให้หัวใจของคนสั่นระรัวด้วยความกลัว
หนานกงอู๋เชวียอย่างจะร้องไห้เหลือเกิน เขานี่ช่างเป็นคนอาภัพอับโชคอย่างแท้จริง ทั้งที่หนีจากหนานกงเสวียนเฮ่อมาได้และรอดตาย เขากลับมาเจอเรือยมโลก ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพบเร รือยมโลกสักครั้งในหนึ่งร้อยปี แต่หนานกงอู๋เชวียกลับพบทันใดที่เข้าสู่ดินแดนเร้นลับ
โครม!
ขณะที่หนานกงอู๋เชวียกำลังเสียใจกับการกระทำของตัวเอง ประตูห้องโดยสารเรือก็ปิดลงเสียงดังสนั่น มันถูกปิดตายพร้อมเสียงกึกก้อง
หนานกงอู๋เชวียตื่นตกใจ พยายามรีบออกจากห้อง แต่ก็ค้นพบอย่างรวดเร็วว่าไม่มีทางออก ยิ่งกว่านั้นเขายังไ
