ยเท้าลงบนพื้น
พวกเขากำลังอยู่บนเกาะเล็กๆ เรียกว่าเกาะขนาดกะจิริดก็ยังได้ ทั้งเกาะสั่นไหวเมื่อหนานกงอู๋เชวียกระทืบเท้า
ชั่วขณะต่อมา สายตาทุกคู่ของผู้ชมก็เบิกกว้าง พวกเขามองหนานกงอู๋เชวียอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ร่างของหนานกงอู๋เชวียซึ่งควรกระโจนเข้าใส่หนานกงเสวียนเฮ่อเปลี่ยนทิศทาง เขาพุ่งทะยานออกจากเกาะไปยังที่ไกลโพ้นทันที
หัวใจของทุกคนเต้นตึกตักรุนแรงขณะมองหนานกงอู๋เชวีย
ไอ้หมอนี่… กำลังจะหนีสินะ
หนานกงอู๋เชวีย… ความละอายของเจ้าอยู่แห่งหนใดกัน แล้วยังมีหน้าพูดออกมาว่าหนานกงเสวียนเฮ่อไร้ยางอาย…
ทุกคนล้วนตกตะลึง มีคนหน้าด้านเช่นนี้ในโลกด้วยหรือ
เมื่อครู่สีหน้าของคนผู้นี้เคร่งขรึมชอบธรรม ประหนึ่งว่าพร้อมจะสู้จนตัวตายกับหนานกงเสวียนเฮ่อ แต่จู่ๆ ตอนนี้เขาดันกลับลำเหาะหนีไปเสียอย่างนั้น
เมื่อเห็นหนานกงอู๋เชวียหลบหนีไปจนเกือบลับสายตา หนานกงเสวียนเฮ่อก็แผดเสียงด้วยความโกรธเคือง
“บัดซบ! เจ้าจะไปไหน”
‘ไม่คิดว่าข้าจะหนีสิท่า คิดว่าข้าโง่เง่าหรืออย่างไร’ หนานกงอู๋เชวียตอบโต้ในใจ ตอนนี้เขากำลังปวดศีรษะอย่างหนัก มันเรื่องบ้าเรื่องบออะไรเขาถึงต้องมาเจอศัตรูอย่างหนานกงเสวียนเฮ่อทันใดที่เข้าสู่ดินแ
