ยแยกที่ตั้งฉากกับท้องฟ้ามีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ไม่ได้เล็กไปกว่าอาคารหลายชั้นของตระกูลหนานกงเลยสักนิด รอยแยกนี้เหมือนจะมองเห็นได้จากทุกหนแห่งของเมืองหมอกนภา เสียงร้องตื่นตกใ ใจนับไม่ถ้วนดังอื้ออึงตอนที่รอยแยกปรากฏบนท้องฟ้า
เมื่อความผันผวนจากรอยแยกเริ่มคงที่ บางคนก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป
เสียงกึกก้องระเบิดขึ้น พลังปราณเที่ยงแท้พุ่งออกมาจากร่างหนึ่งในฝูงชน ก่อนที่ร่างนั้นจะทะยานขึ้นสู่รอยแยกบนท้องฟ้า
เมื่อมีคนชิงออกตัวก่อน คนมากมายที่เหลือจึงทำตาม สายตาของพวกเขาฉายความละโมบแรงกล้าขณะทะยานเข้าไปยังดินแดนเร้นลับ
สองยอดฝีมือจากเมืองโบราณอสุราที่สวมชุดคลุมสีเลือดแผ่รัศมีสีแดงน่าสะพรึงกลัวออกมา ขณะเร่งรุดกระโจนเข้าสู่รอยแยกตามหลังทุกคนไปติดๆ
สายตาอันแรงกล้าของพวกเขาฉายความตื่นเต้นเมื่อทะยานเข้าใกล้รอยแยกมากขึ้นทุกที
“หอคอยอสุรา… หมีซาผู้นี้กำลังจะไปเดี๋ยวนี้ละ”
หนานกงเสวียนเฮ่อใช้ปลายนิ้วเท้ากระแทกพื้นแล้วส่งร่างตัวเองให้ลอยขึ้นไปทีละน้อย
“อย่าให้ข้าเจอเจ้าในดินแดนเร้นลับ ไม่อย่างนั้นข้าจะฉีกเนื้อพวกเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้อสูรเวทภายในนั้นกิน”
หนานกงเสวียนเฮ่อใช้สายตามุ่งร้ายจ้องหนานกงอู๋เชวียและปู้ฟาง พลางกล่าวเ
