ตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เจ้าสุนัขแก่ ไม่ต้องกังวลไป คนแรกที่ข้าจะมองหาในดินแดนเร้นลับก็คือเจ้า ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ แต่ไม่โยนให้อสูรเวทกิน พวกมันเป็นผู้บริสุทธิ์ เดี๋ยวจะพะอืดพะอมเพราะเนื้อของ งเจ้าเสียเปล่าๆ” หนานกงอู๋เชวียโต้ตอบอย่างมั่นหน้า
“คนอย่างเจ้ามีดีแค่ลมลิ้นเท่านั้น… คอยดูเถอะ พวกเจ้าไม่รอดออกมาจากดินแดนเร้นลับแน่ๆ” หนานกงเสวียนเฮ่อยิ้มเยาะหนานกงอู๋เชวียและปู้ฟาง
เปลวไฟสีขาวลุกโชนขึ้นแล้วห่อร่างของเขาเอาไว้ หนานกงเสวียนเฮ่อดูเหมือนแปลงร่างเป็นมนุษย์เพลิงไปแล้วขณะเหินเข้าสู่รอยแยกตรงหน้า
หนานกงอู๋เชวียกำหมัดกัดฟันแน่น สายตาเปี่ยมด้วยจิตสังหาร
เปลวไฟสีขาวนั่นคือเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีซึ่งเคยเป็นของเขา
เจ้าสุนัขแก่นั่น… สมควรตายยิ่งนัก
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ หนานกงอู๋เชวียก็พร้อมจะเข้าสู่ดินแดนเร้นลับกับปู้ฟาง
ชายแบกหีบสัมฤทธิ์สีดำสนิทจ้องปู้ฟางกับเจ้าขาว สายตาลึกล้ำของคนผู้นี้ทำให้ตัวปู้ฟางสั่นเทาน้อยๆ
“หุ่นเชิดนี่น่าสนใจดี… ข้าหวังจะได้เจอมันอีกในดินแดนเร้นลับ” ยอดฝีมือจากสำนักหุ่นเชิดพูดเสียงนิ่งก่อนเข้าสู่รอยแยกไปพร้อมหีบสัมฤทธิ์ที่อยู่บนหลัง
เหล่ายอดฝีมือของสำนักมหาพิภพ
