มองหมีซา
“เหตุใดข้าต้องเสียเวลาพูดเรื่องชวนหัวกัน สิทธิ์สองสิทธิ์นั้นมีเพียงข้าที่มีอำนาจจัดสรร เจ้าคัดค้านหรือ แล้วมีหลักการอะไรจะมาคัดค้านการตัดสินใจของข้ามิทราบ”
หนานกงอู๋เชวียพูดจาไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายราวกับเป็นนักเลงโต
ทุกคนต่างอึ้งไปอีกครั้งเมื่อได้ยินถ้อยคำที่หนานกงอู๋เชวียพูดใส่หมีซา
ดวงตาของหยางเหมยจี๋ที่นั่งอยู่ข้างๆ ปรมาจารย์เสวียนเปยเป็นประกายเจิดจ้า นางกำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยดาราพร่างพราว
“เขาช่างหล่อเหลาและสง่างามอะไรเช่นนี้! คุณชายหนานกง… ท่านจะเจ๋งเกินไปแล้ว!”
ดูเหมือนว่ามีบางคนในฝูงชนจำปู้ฟางได้ คนผู้นั้นตะโกนออกมาเสียงดัง
“ข้าจำเขาได้! เขาคือคนที่ขายอาหารทำจากอึในย่านที่ตระกูลหนานกงเปิดขายโอสถอดอาหารหลากรส ข้าไม่กล้าเข้าไปในย่านนั้นเลย เพราะกลิ่นมันรุนแรงต่อใจมาก”
“เถ้าแก่คนนั้นน่ะหรือ นี่น่ะหรือเถ้าแก่ร้านอาหารผู้นั้น”
“เถ้าแก่ร้านอาหารแห่งนั้นมีข้อตกลงลับๆ กับตระกูลหนานกง… หรือคนผู้นี้จะเป็นสามีของหนานกงหวั่นจริงๆ สวรรค์ช่วย!”
…..
เสียงตื่นตกใจและประหลาดใจดังก้องออกมาจากลานจัตุรัสเมื่อทุกคนรู้สึกว่าการจัดสรรสิทธิ์ในครั้งนี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจเกินไปแล้ว
เจ้าเมืองหมอกเมฆาที่ยืนอยู
