อย่างไม่อาจควบคุมได้
ชายหนุ่มเปิดตาขึ้นช้าๆ ทัศนวิสัยตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในสายตา
“ข้าอยู่ที่ไหน ข้ายังไม่ตายหรือนี่”
เขาพลันรู้สึกปวดแปล๊บที่สะโพก จนอดอ้าปากโกยอากาศเย็นๆ เข้าปอดไม่ได้ การโจมตีของสุนัขเฒ่าหนานกงเสวียนอิงรุนแรงไร้ความปรานีไม่น้อย
คนผู้นั้นเตะเขาที่เอวเข้าเต็มรัก ดูเหมือนตั้งใจจะเอาชีวิตกันชัดๆ
“หืม ข้าอยู่ที่ไหนกันแน่”
บรรยากาศรอบๆ ตัวเด่นชัดขึ้นมาในลานสายตาของชายหนุ่ม เขาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงด้วยความสับสน
เขาอยู่ในห้องส่วนตัวที่สะอาดเรียบร้อยของสตรี ในห้องยังมีกลิ่นน้ำหอมของหญิงสาวหลงเหลืออยู่จางๆ
หนานกงอู๋เชวียลุกขึ้นแล้วก็ต้องทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง บาดแผลบนตัวของเขาหายดีเกือบหมดแล้ว ทว่าชายหนุ่มก็ยังหยิบโอสถทิพย์จากกระเป๋าคลังเก็บมายัดเข้าปาก
เขาโคจรพลังปราณเที่ยงแท้ของตัวเองเงียบๆ แล้วเริ่มย่อยโอสถทิพย์ จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาสำรวจสิ่งรอบตัวอย่างจริงจัง
ใบหน้าของหนานกงอู๋เชวียเคร่งขรึมจริงจังเป็นอย่างมาก
นี่คือห้องของสตรีไม่ผิดแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากผ้าสีชมพูที่ประดับประดาไปทั่วห้อง รวมทั้งกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ หนานกงอู๋เชวียเดาได้ไม่ยากเลยว่าห
