้องห้องนี้ต้องเป็นของสตรีรูปโฉมงดงามและฉลาด ดเฉลียวแน่นอน
แต่เขาก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าห้องห้องนี้จะเป็นของใครได้
เขาจำได้แน่ชัดว่าตอนที่หมดสติไปตนเองอยู่นอกร้านของเถ้าแก่ปู้
หรือว่า… นี่จะเป็นห้องของคนผู้นั้น
เฮือก! เฮือก!
หนานกงอู๋เชวียสูดหายใจเอาลมเย็นๆ เข้าปอดเฮือกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
หรือเถ้าแก่ปู้จะเป็นพวกกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง หนานกงอู๋เชวียตระหนักขึ้นมาทันทีทันใดว่าคนเรานั้นตัดสินกันจากภายนอกไม่ได้จริงๆ
ภาพของเถ้าแก่ปู้ทำหน้านิ่งนั่งอยู่บนเตียงสีชมพูปรากฏขึ้นในสมองของหนานกงอู๋เชวีย
ฉากแปลกประหลาดโผล่ขึ้นมาในห้วงความคิด บรรยากาศพิกลๆ ทำให้ร่างของชายหนุ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ขณะที่จินตนาการในหัวกำลังเตลิดเปิดเปิงไปไกล ประตูห้องก็เปิดออก
ร่างหนึ่งเดินเข้ามาในห้องช้าๆ… เป็นปู้ฟางนั่นเอง ตอนนี้ในใจของหนานกงอู๋เชวียมองปู้ฟางไม่เหมือนเดิมไปเสียแล้ว
“เจ้าตื่นแล้วหรือ” ปู้ฟางถามเสียงนิ่ง
ดวงตาของหนานกงอู๋เชวียเบิกกว้าง พลางพยักหน้ารัวๆ ให้ปู้ฟาง
ท่าทางของอีกฝ่ายทำให้ปู้ฟางงุนงงไม่น้อย เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติกับหนานกงอู๋เชวีย หรือสมองของคนผู้นี้จะกระทบกระเทือนอ
