ย่างหนักตอนถูกหนานกงเสวียนอิงเตะเข้าที่เอว ว หรือว่าจะเสียสติไปเสียแล้ว
แต่ปู้ฟางก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดที่ผิดทางอยู่นั่นเอง…
“เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าตื่นแล้วก็รีบลงไปข้างล่าง… ข้ามีบางเรื่องจะคุยกับเจ้า” ปู้ฟางเอ่ยขึ้นขณะที่ดวงตายังจับจ้องไปยังหนานกงอู๋เชวีย
พอพูดจบชายหนุ่มก็หมุนตัวออกจากห้องไป
หนานกงอู๋เชวียซึ่งซุกตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องถอนหายใจออกมาเหยียดยาวเมื่อเห็นว่าปู้ฟางออกไปแล้ว เขารู้สึกหายใจหายคอไม่ออก คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเถ้าแก่ปู้จะมีความชอบเช่นนี้
ชายหนุ่มมองหาน้ำแล้วเอามาล้างหน้าล้างตัว หลังจากทำธุระเสร็จ เขาก็ออกมาจากห้องทั้งที่ท่อนบนยังเปลือยเปล่า ชายหนุ่มรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยเพราะไม่ได้สำรองเสื้อผ้าไว้ในกระเป๋ าคลังเก็บเลยสักตัว
ทว่าทันทีที่เดินออกมา ปู้ฟางก็โยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งมาให้
ชุดนี้ค่อนข้างหลวม พอเขาสวมเสร็จ หน้าอกเปลือยเปล่านวลเนียนขาวผ่องบางส่วนก็ปรากฏสู่สายตาของปู้ฟาง
หนานกงอู๋เชวียกลั้นหายใจพลางมองปู้ฟางด้วยสายตาระแวง เขาระวังระไวและตื่นตัวสุดขีด
ปู้ฟางทำหน้าพิกล รู้สึกว่าสายตาของหนานกงอู๋เชวียนั้นค่อนข้างพิลึก
“มีอะไร” ปู้ฟางถามเสียงเรียบ
“มะ…ไม่มี” หนานกงอู๋เชวียเหยียด
