ทองนั้นสามารถฉีกอากาศเป็นริ้วๆ ได้ รวดเร็วจนยากที่ใครจะเห็นด้วยตาเปล่า
หนานกงเสวียนอิงตื่นตกใจ รู้สึกว่าหัวใจสั่นระรัวเล็กน้อยด้วยความกลัว
เขายกฝ่ามือขึ้นโบกใส่เจ้ากุ้งที่พุ่งตรงเข้ามา
“หุ่นเชิดกับกุ้ง เจ้ามีดีแค่นี้รึ”
“หนานกงเสวียนอิงแผดเสียง พลังรัศมีของเขาเพิ่มขึ้นทีละน้อย แสงจากโซ่สองเส้นด้านหลังเปล่งประกายเจิดจรัส
กระนั้นรูม่านตาของเขากลับหดลงกะทันหันจนเหลือขนาดเท่าเมล็ดงา
หนานกงเสวียนอิงพบว่าลำแสงสีทองซึ่งพุ่งตรงมาหายวับไปอย่างไม่คาดฝัน
