คำรามดังมาจากสักแห่งที่ไกลออกไป ก่อนจะพุ่งมาถึงตัวเขาอย่างรวดเร็ว เสียงนั้นเหมือนจะแหวกเม็ดฝนจนเป็นทาง
ในที่สุดหนานกงเสวียนอิงก็มาถึง โซ่สีดำทะมึนสองเส้นสะบัดอยู่รอบตัวเขา มันปล่อยรัศมีน่าสะพรึงกลัวและทำให้หายใจไม่ออกออกมา
หนานกงอู๋เชวียมองหนานกงเสวียนอิงอย่างเย็นชา เขายกตัวหนานกงเฉิงที่เหมือนซากสุนัขขึ้นก่อนจะโยนลงพื้น
“หยุดเดี๋ยวนี้!!” หนานกงเสวียนอิงโกรธสุดขีด หนานกงเฉิงคือผู้สืบสกุลของเขา เขาจะปล่อยให้ตายเช่นนี้ไม่ได้
“หยุดรึ คิดว่าข้าต้องฟังคำพูดของเจ้าหรืออย่างไร เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน”
หนานกงอู๋เชวียกระอักเลือด สีหน้าซีดเซียวยิ่งกว่าเดิมเพราะฤทธิ์ข้างเคียงของโอสถ เขารวบรวมกำลังแล้วบดขยี้ศีรษะของหนานกงเฉิงทันที
ปู้ฟางยังคงดูอยู่ห่างๆ ด้วยสีหน้าเฉยเมย
หนานกงเสวียนอิงโกรธจัด
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดและพลังกดดันที่น่าเกรงขามฉีกอากาศโดยรอบเป็นทาง เขาตั้งใจจะทำให้หนานกงอู๋เชวียเป็นเนื้อบดด้วยการโจมตีครั้งนี้
หนานกงเสวียนอิงลงมือด้วยความโกรธที่ไร้ขอบเขต
ร่างของหนานกงอู๋เชวียอ่อนแอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เขาทรุดตัวลงคุกเข่า เม็ดฝนที่เย็นเฉียบตกปะทะใบหน้าก่อนจะหยดลงพื้น
หึ่ง…
เจ้าขาวปรากฏตัวตรงหน้า
