ยมองหนานกงเฉิงที่เลือดไหลอาบปาก ก่อนจะเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“อวดเก่งไม่ใช่รึ ไม่อวดเก่งต่ออีกล่ะ”
หนานกงอู๋เชวียต่อยศีรษะของหนานกงเฉิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และฝ่ายหลังก็ไม่มีปัญญาจะปัดป้อง
“เจ้าอยากเหยียบหัวข้าขึ้นไปไม่ใช่รึ ลองสิ”
อั่ก!
หนานกงเฉิงขุ่นเคืองอย่างยิ่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกระอักเลือดออกมา
หนานกงอู๋เชวียซัดหมัดเข้าที่หน้าของหนานกงเฉิง ทำให้ฝ่ายหลังร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนแรง
หนานกงอู๋เชวียใช้พลังปราณเที่ยงแท้ครอบฝ่ามือไว้ จากนั้นก็วางฝ่ามือลงบนตำแหน่งเหนือแก่นพลังของหนานกงเฉิง เปลวไฟสีแดงพุ่งออกจากแก่นพลังทันทีแล้วเข้าสู่ร่างของหนานกงอู๋เชวีย
แม้จะถูกถอดเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีออกจากร่าง แต่หนานกงอู๋เชวียก็ยังหลงเหลือร่องรอยของพลังรัศมีในตัว ดังนั้นการสะกดเพลิงสังเคราะห์จึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา และการพยายามกลืนเพลิงสังเคราะห์ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร
“อ๊าก! เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้… ทำไม่ได้” หนานกงเฉิงเริ่มกระเสือกกระสนอย่างหนัก
กระนั้นเขาก็ทำได้เพียงมองดูตัวเองถูกถอดเพลิงสังเคราะห์ออกไป ชายหนุ่มคอตก รู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจออกจากร่าง
“หนานกงอู๋เชวีย… เจ้าบังอาจนัก!”
เสียง
