หนานกงอู๋เชวียไม่คิดว่าหนานกงหวั่นจะกำหนดให้วงแหวนปราณเคลื่อนย้ายมาโผล่ที่ร้านของเถ้าแก่ปู้
สภาพของเขาย่ำแย่เต็มทน ทั้งตัวมีแต่เลือด ความสง่างามและภูมิฐานหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความน่าสังเวช หนานกงอู๋เชวียหอบหายใจเสียงดัง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงราวกับหีบลม ซ้ำยังกร ระอักเลือดอีกหลายครั้ง
ปู้ฟางเลิกคิ้ว มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดหนานกงอู๋เชวียถึงได้มี… สภาพชวนหดหู่เช่นนี้
“สหายปู้… มีอะไรกินบ้างไหม ข้าหิวจะแย่แล้ว…”
หนานกงอู๋เชวียพยายามคลานขึ้นจากพื้นทั้งที่ตัวสั่นเทา แต่ก็หมดแรงแล้วฟุบลงไปใหม่ เขาหัวเราะออกมาเบาๆ สีหน้าดูสิ้นหวังและถอดใจที่จะลุกขึ้น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาพูดกับปู้ฟ ฟาง
สภาพของหนานกงอู๋เชวียช่างน่าอนาถยิ่ง พลังปราณเที่ยงแท้เสียหายและบาดเจ็บภายในนับไม่ถ้วน ตะแลงแกงโลหะที่ตรึงเขาไว้เจาะทะลุร่างและสะกดขั้นปราณของชายหนุ่มเอาไว้
“ใครทำกับเจ้าเช่นนี้ เหตุใดจึงโหดร้ายนัก” ปู้ฟางถาม
เขาขยับตัวเข้าหาแล้วช่วยพยุงหนานกงอู๋เชวีย
ปู้ฟางพยายามใช้พลังปราณเที่ยงแท้ของตัวเองดึงโซ่ออกแต่ก็ไม่สามารถทำได้
ชายหนุ่มหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความประหลาดใจ โซ่นี่จะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
“อย่าเสียแรงเลย มันคือโซ่ที่ทำจากเหล็ก
