“เปลี่ยนไปรึ ท่านหมายความว่าอย่างไร”
หยางเหม่ยจี๋อึ้งไปพลางมองภาพที่ปรากฏบนยันต์หยกด้วยสีหน้าสับสน
มันคือภาพของปรมาจารย์เสวียนเปย นักเล่นแร่แปรธาตุไตรเมฆาแห่งหอโอสถ
ปรมาจารย์เสวียนเปยมีท่าทางกระวนกระวายและว้าวุ่นใจไม่น้อย เขาไม่คิดต่อปากต่อคำแต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หยุดถามแล้วรีบกลับมาเร็วๆ ดินแดนเร้นลับทะเลเมฆาใกล้จะเปิดแล้ว เจ้าต้ องเตรียมตัวให้ดีเพราะครั้งนี้ข้าจะพาเจ้าไปด้วย”
หลังจากปรมาจารย์เสวียนเปยพูดจบ ภาพของเขาก็เริ่มวูบไหวก่อนจะหายไปอย่างสิ้นเชิง
หยางเหม่ยจี๋รู้ตัวว่าไม่มีทางเลือกอื่น นางมองปู้ฟางเหมือนอยากขอโทษ
“ข้าตั้งใจมาที่ร้านเพื่อช่วยท่าน... แต่คงทำไม่ได้แล้ว เขาเป็นอาจารย์ที่ข้านับถือ” หยางเหม่ยจี๋ยิ้มพลางเอ่ยแนะนำอาจารย์
ปู้ฟางพยักหน้า ชายชราคนนั้นค่อนข้างมีพลังแก่กล้า แม้จะเห็นเพียงภาพที่ควบแน่นจากยันต์พลังปราณ แต่ปู้ฟางก็สามารถสัมผัสได้ถึงรัศมีน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย
กล่าวได้ว่าชายแก่ผู้นี้คือบุคคลที่น่าหวั่นเกรงที่สุดที่ปู้ฟางเคยเจอ
“อาจารย์ของข้าคือยอดฝีมือที่ทำลายโซ่ตรวนขั้นเซียนเทพได้สามชิ้น เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุไตรเมฆา แถมมีสถานะสูงส่งในเมืองหมอกน
