“คุณชาย พวกเรากลับกันเถอะ นายท่านคงใกล้จะกลับจากดินแดนเร้นลับแล้ว” ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลหนานกงพูดพลางมองหนานกงอู๋เชวียที่นอนอยู่บนเก้าอี้
ปู้ฟางกำลังนั่งขดตัวบนเก้าอี้พลางมองคนกลุ่มนี้ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หูของเขาก็กระตุกพลันเริ่มรู้สึกตื่นเต้นในใจ
ดินแดนเร้นลับรึ มันจะเป็นอะไรได้บ้างนะ
หนานกงอู๋เชวียขมวดคิ้วหันไปสบตาผู้อาวุโสสูงสุด เขาพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนลุกยืนแล้วพูดขึ้น “ผู้อาวุโสสูงสุดอุตส่าห์พูดขนาดนี้ ข้าจะทำอะไรได้ กลับก็กลับ ไปเตรียมตัว ต้อนรับการกลับมาของท่านพ่อกัน”
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโสสูงสุดกว้างขึ้นกว่าเดิม
“คุณชาย เชิญทางนี้”
ฝูงชนถูกแหวกออกเพื่อเปิดทาง หนานกงอู๋เชวียในเสื้อคลุมสีแดงเดินแหวกออกไป ผมสีแดงของเขาปลิวสยายไปด้านหลังเมื่อมีลมเย็นปะทะใบหน้า
ไม่ว่าจะทำตัวพิลึกพิลั่นเพียงใด แต่หนานกงอู๋เชวียก็เป็นถึงผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของตระกูลหนานกง ผู้คนย่อมให้เกียรติเขาเป็นธรรมดา
อีกอย่างหนานกงอู๋เชวียก็ไม่ได้มีด้านลบอะไรนอกจากชอบทำตัวตลกขบขัน เขามีพรสวรรค์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุที่สูงส่ง แถมหน้าตายังหล่อเหลา มีผู้หญิงมากมายให้ความสนใจ
ขณะที่หนานกงอู๋เชวียเดินผ่
